Onze lichte jaren is het debuut van sociaal werkster Sarah Damoff. Ze werkte vooral met jongeren en rond verslavingsproblematieken, wat zich ook uit in haar werk. Een debuut is altijd wel spannend, je hebt nog niets van de auteur gehoord, je weet niet of het verhaal iets zal zijn, je kent de schrijfstijl niet, … nieuwsgierig twijfelend begon ik dan ook aan Onze lichte jaren.
Lillian en Ryan leren elkaar kennen in de bibliotheek en worden al snel verliefd op elkaar. Na hun huwelijk lijken ze het allemaal goed voor elkaar te hebben. Maar wanneer hun dochtertje Jett (Georgette) geboren wordt, komen er oude onverwerkte trauma’s naar boven bij hen beiden.
Jammer genoeg groeien ze uit elkaar en moet Jett opgroeien in een gebroken gezin. Jaren later heeft ze nog steeds te kampen met de demonen van haar ouders, waardoor ook zij moeite lijkt te hebben om liefde te vinden en lief te hebben.
Toen Libelle mij vroeg om dit boek te recenseren, had ik nooit verwacht zo omver geblazen te worden door een debuut. Het is niet een boek dat ik zelf zou oppikken om te lezen gezien de korte inhoud me niet onmiddellijk aanspreekt. Het verhaal op zich lijkt op het eerste zicht dan ook niet zeer bijzonder, eerder een uit de duizend reeds verschenen boeken. Toch weet het zich op een bijzondere manier te onderscheiden van de anderen en springt het torenhoog uit boven de anderen. Sarah Damoff heeft namelijk een uitzonderlijke beklijvende schrijfstijl.
Het is opmerkelijk hoeveel emoties zij in dit boek heeft weten te brengen. De personages zijn niet zomaar ‘karakters’ uit een roman, het lijken wel ‘echte mensen’. Zo kunnen het je buren, naaste vrienden of zelfs familieleden zijn.
Ryan heeft een moeilijke jeugd gehad, en het lijkt wel of de geschiedenis zich herhaalt. Net als zijn vader heeft hij weinig contact met zijn dochter Jett en lijkt hij alles verkeerd te doen.
In andere verhalen zou Ryan een personage zijn dat je niet zo leuk vindt. Maar hier weet de auteur hem op een bepaalde manier neer te zetten waardoor je een soort van begrip voor zijn situatie krijgt. Je bevat hoe hij zich voelt, vanwaar alles komt en hoe hij een soort van trauma opliep. Damoff zorgt er voor dat je van alle personages evenveel zal houden, wat de grootste sterkte van dit boek is. Je zou haast denken dat ze het allemaal zelf heeft meegemaakt en dat het autobiografisch is, maar ze heeft het allemaal opgestoken tijdens haar werk waar ze in aanraking kwam met verslavingsproblematieken.
Dit is niet alleen een verhaal over liefde, maar ook over vergeven en het kunnen vergeven van elkaar. Het is bijzonder hoe de auteur een sterke roman met veel diepgang heeft kunnen brengen zonder het overdreven sentimenteel te laten worden. Het is niet een boek dat ik uit mezelf snel zou oppakken, maar ik ben blij dat ik het deed, want uiteindelijk heb ik het in een ruk uitgelezen.
Het verhaal wordt verteld vanuit drie perspectieven: Lillian, Jett en uiteindelijk nog Ryan en verspringt in tijd. Op deze manier leer je als lezer hoe de personages de verschillende periodes in hun leven hebben ervaren.
Ik heb ontzettend genoten van dit boek en kijk al uit naar de vertaling van haar tweede boek The Burning Side. Onze lichte jaren is een ontzettend sterk debuut, het lijkt wel onmogelijk dit nog te overtreffen. Zo zie je maar dat het soms goed is even uit je comfortzone te stappen en eens een ander genre te lezen dan dat je gewoonlijk doet. Van mij krijgt dit boek dan ook een welverdiende 5 sterren.
Silke
Boekencast
Genre: roman
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
ISBN: 9789021063966
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 304
Uitgave: juni 2026
Met dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff en Libelle voor dit recensie-exemplaar in ruil voor deze eerlijke recensie.
