Seriemoe. Televisieseries, maar ook boekenreeksen, bereiken onherroepelijk het punt waarop de fans van het allereerste uur afhaken, omdat het de glans is verloren die het aanvankelijk bezat. De sleet komt erin. Die-hard fans blijven altijd trouw. Ze hopen waarschijnlijk op dat wat niet gaat komen, een ommezwaai die de hele wereld op de kop zet.
Ik lees en recenseer de boeken van Chris Carter al vanaf het allereerste uur. De laatste twee delen, De beller en Het meesterwerk, verkregen niet meer dan drie sterren. Het leek alsof de rockplaat bleef hangen, alsof het geheel was grijsgedraaid en de platenspeler een nieuw element nodig had.
Dat nieuwe element is gekomen. De kamergenoot is goed. Erg goed. Carter pakt terug op een eerdere verhaallijn uit deel 6, De beste vriend. Hij laat één van de hoofdpersonages uit dat boek terugkeren in deel 10.
Het gaat om Lucien Folter, een oud kamergenoot en briljant universitair student. De strijd tussen Robert Hunter en zijn oude studiemaatje verloopt vlijmscherp, met het mes op tafel. Niet alleen is het de strijd tussen goed en kwaad, politie en dader of gerechtigheid en straf. Het is een moordend schaakspel tussen twee grootmeesters op het gebied van tactisch, strategisch en intellectueel vernuft, gecombineerd met psychologische strijd.
Carter kreeg naast een grote schare aan fans ook te maken met kritiek. Gewelddadige misdrijven in zijn boeken, door het expliciet beschrijven van wreedheden, worden gezien als het aanwakkeren van de honger naar mensonterende toestanden en het verheerlijken van geweld. Ik begrijp dit standpunt. De honger naar geweld is er bij de lezers, terwijl in het nieuws op televisie wordt getoond dat er op momenten barbaarse taferelen plaatsvinden met vrouwen, kinderen en mannen, door andere mensen.
In dit tiende deel, die je liefst op volgorde leest maar ook los van elkaar kunt lezen, zijn de psychologische en altijd aanwezige dreiging de smaakmakers. En daardoor is dit deel niet de herhaling van zetten, maar een terugkeer naar onderhuidse dreiging en zinderend speurwerk.
De doorlopende verhaallijnen over de vaste personages hebben in dit deel een enorme boost gekregen. We leren iedereen een stuk beter kennen. Je maakt hierdoor als lezer een betere en hechtere verbinding met de personages.
Daarnaast laat Carter de lezers twijfelen. Is slecht niet stiekem ook een beetje goed? Wat ook goed is, is dat er een mooie editie van het boek is verschenen met een geel gespoten boekblok. Ik moest het helaas doen met de epub. Dat is voor mij echt een veel mindere optie.
⭐️⭐️⭐️⭐️ Met De kamergenoot heeft Chris Carter zijn rechercheurs Hunter en Garcia voor de tiende keer aan het werk gezet. En ze vinden in dit verhaal als tegenstander hun gelijke. Het verhaal is stukken beter dan de vorige delen. Carter is weer als vanouds. En dat is een uitstekende prestatie. Een succesvolle transformatie van seriemoe naar seriemoordenaar.
Persoonlijke songtekst:
So say your final goodbyes, ‘cause here we go
Far beyond the distant shores
Side by side, we take a leap into the unknown
We’ll find a new world to explore
Row, this is our time, move or we will die
Yes, we’ve done our crime and need no fucking alibi
Go, we’ll multiply, consume and rectify
And you will find your own salvation under crimson sky
(deMotional – ‘SWARM’)
Peter
Boekencast
Genre: thriller
Uitgeverij: HarperCollins Holland
ISBN: 9789402776997
Uitvoering: epub
Verschijningsdatum: april 2026
Hartelijke dank aan HarperCollins Holland voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar, in ruil voor deze eerlijke recensie.
