Hans Mirck was stadsdichter van Zutphen en Apeldoorn en schreef jarenlang voor de VPRO- en EO-radio gedichten over de actualiteit. Hij heeft inmiddels tien dichtbundels en een roman op zijn naam staan. Zijn debuut dichtbundel Het geluk weet niets van mij werd genomineerd voor de C. Buddingh prijs, zijn tweede bundel Wegsleepregeling werd bekroond met de J.C. Bloemprijs en zijn laatste bundel Sirius werd genomineerd voor de grote poëzieprijs.
Ik vind de titel van deze bundel goed gevonden. Labberkoeltje is een koele wind.
Ik ben niet zo bekend met het lezen van gedichten anders dan ik in mijn Christelijke opvoeding heb meegekregen. Je kan dan denken aan de psalmen uit de Bijbel en ook de gedichten van bijvoorbeeld Nel Benschop en Huub Oosterhuis. Gedichten hebben vaak iets ongrijpbaars en zijn vaak voor meerdere uitleg vatbaar. Het is net hoe jij dit interpreteert. Gezien de vele prijzen die Hans Mirck heeft gewonnen, ben ik wel nieuwgierig.
De ondertitel bij Labberkoeltje is “prozagedichten”, oftewel gedichten die kleine verhaaltjes zijn, dat spreekt mij wel aan. Het lijkt mij een goede start om mee te beginnen.
Met deze dichtbundel laat Hans Mirck de wind spreken.
“Ik ben de vriendelijkheid zelve. Ik ben de blijdschap, ik ben zo enthousiast. Ik kroel alle dieren in de velden door hun pelzen, ik aai de vogels door hun veren, ik kom iedereen begroeten in mijn vrolijke dans.”
De bundel is ingedeeld in verschillende delen: Lente, Zomer, Herfst en Winter. Kijk dat vind ik duidelijk, ik houd van structuur en begin dan ook enthousiast te lezen. Maar dan raak ik toch vrij snel in verwarring. Wat heeft bijvoorbeeld dit gedicht met het deel Lente te maken?
“Ik heb mezelf geleerd op te warmen in de koude nachten van mijn kille jeugd. Terwijl de vochtvreters hun ongelijke strijd tegen de schimmel opgeven, bloeien de ijsbloemen op de ramen, rillen de gordijnen in de tocht.”
Hans Mirck had duidelijk een andere gedachte over de indeling van de gedichten in de seizoenen, ik heb de indeling dan ook losgelaten. Ik vind het knap hoe hij autobiografische stukken in zijn gedichten verwerkt. Het zijn als het ware losse herinneringen en gedachten over zijn jeugd zoals hij die beleefd heeft en de ontwikkeling die hij daarin maakte. Gedachten die meedrijven op de wind. Bijzonder dat je als lezer van de losse flodders een compleet beeld krijgt van zijn ontwikkeling en soms zelfs wat herkenning vindt.
Soms zie ik het verband met de wind niet zo goed en in andere stukken heeft Hans Mirck het er goed in verweven. Ik vind de volgende zinnen heel goed gevonden bijvoorbeeld.
“”Ik begrijp niet goed waarom jij bent meegegaan”, zegt het hoofd van de school bits. “Kijk eens achter je: de planten zijn geknakt, kijk eens voor je geen vogel laat zich zien.””
Ook al begrijp ik de indeling niet goed, ik vond het spelen met de taal erg leuk gevonden, de wind in allerlei gedaanten en gelijk kan je dat ook toepassen op je eigen ervaringen in het leven. Doordat het allemaal kleine verhaaltjes zijn die ook goed toepasbaar zijn om iemand te bemoedigen of te troosten is het een boek om te lezen, te herlezen en voor te lezen. Het is als een doosje bonbons waar je af en toe een heerlijke bonbon uitvist en soms pak je een bonbon die iets minder lekker is. Ik geef 4 sterren voor deze dichtbundel.
Wilma
Boekencast
Genre: dichtbundel
Uitgever: Uitgeverij Magonia
ISBN: 9789492241856
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 108
Uitgave: september 2025
Dank aan Uitgeverij Magonia voor dit recensie-exemplaar dat ik heb ontvangen in ruil voor deze eerlijke recensie.
