Jennifer Bergkamp is al jaren wijkverpleegkundige bij Buurtzorg en specialiseerde zich als palliatief verpleegkundige. In haar wijk zorgt ze ervoor dat mensen waardige en betekenisvolle laatste dagen kunnen hebben met hun geliefde en dat het hen aan niets ontbreekt. Bergkamp houdt niet van protocollen of bureaucratisch gedoe, ze schopt dan ook regelmatig tegen heilige huisjes aan. Volgens haar moet niet alleen de mens, maar ook de zorgverlener centraal staan in het krijgen en verlenen van zorg. Samen met auteur Marlies Kieft schreef ze haar eerste boek.
In Het mooiste vak van de wereld vertelt Bergkamp met een zweem van humor en door zich kwetsbaar op te stellen naar haar lezers, haar verhaal over het werk als (palliatief) verpleegkundige. Ze geeft voorbeelden aan de hand van casussen over de problemen waar ze tegenaan loopt in haar werkveld. Dat kan van alles zijn. Zoals een jonge vrouw die stervende is, maar nog hele gesprekken moet voeren om het juiste incontinentiemateriaal vergoed te krijgen van de verzekeraars tot het signaleren van eenzaamheid en te weinig vocht en voeding binnenkrijgen waardoor een oudere dame opgenomen moet worden in een ziekenhuis met uitdrogingsklachten. Allemaal dingen die door een verpleegkundige in de wijk kunnen worden verminderd door tijdig actie te ondernemen, alleen zijn er te veel regels waar tegenaan gelopen wordt. Je moet namelijk elke minuut verantwoorden. Dat ene kopje koffie bij meneer J. om hem wat minder eenzaam te laten voelen en hem zijn verhaal te laten doen, zit er niet meer in…. Te sneu eigenlijk!
In haar boek neemt Bergman geen blad voor de mond en zegt ze waar het op staat. De zorg staat zwaar onder druk en dat is voor iedereen voelbaar. Door het oerwoud aan regels en papierwerk, kost dit veel tijd en energie, die aan het bed van de patiënt hard nodig is. Het zorgt voor veel frustratie bij zowel patiënt als verpleegkundige.
In acht hoofdstukken laat Bergman je zien dat er een groot probleem is waar ze ogenschijnlijk van baalt. Zij zou niets liever willen dan de mens of patiënt weer centraal te stellen in het zorgproces. Het gaat immers om hen!
Volgens Bergman zouden huisartsen, instanties en verzekeraars meer vertrouwen moeten krijgen in de verpleegkundigen of verzorgenden die aan het bed staan. Met hun vaak jarenlange ervaringen zien zij in een oogopslag wat mensen nodig hebben en zou het krijgen van het juiste incontinentiemateriaal of extra wondzorg geen bureaucratische papierhandel moeten worden.
Het boek is voor iedereen toegankelijk. In extra grijze tekstvakken legt Bergman ingewikkelde materie in Jip en Janneke taal uit, waardoor het voor iedereen te behappen is. Aan het einde van elk hoofdstuk geeft ze ook nog tips wat men zelf kan doen om verandering teweeg te brengen. Met een lijst van bronnen sluit ze haar boek af, zo kan iedereen de stukken die zij gebruikt heeft voor haar verhaal terugzoeken.
In Het mooiste vak van de wereld beschrijft Bergman een schrijnend probleem binnen de zorg. Soms zie je door de bomen vol regels het bos niet meer. Dit gaat ten koste van de tijd en zorg die mensen vaak hard nodig hebben. Ze schrijft met dit boek een pleidooi voor verandering. Hopelijk leest iedereen dit boek en komt er een verandering!
Sterven doe je niet alleen, maar het liefst zo goed mogelijk verzorgd, op een waardige manier!
Het mooiste vak van de wereld krijgt van mij 4 sterren.
Kim
Boekencast
Genre: Non-fictie
Uitgever: De Arbeiderspers
ISBN: 9789029553759
Uitvoering: Paperback
Aantal bladzijden: 208
Uitgave: oktober 2025
Met dank aan uitgeverij De Arbeiderspers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar in ruil voor deze eerlijke recensie.
