De kaft van Het privédomein van mijn vader laat een afbeelding van Johan Veeninga zien, afgedrukt in een soort van sepia. Ik vind het wel een kleur die past bij de jaren zestig van de vorige eeuw, de periode waarin hij volwassen was.
Djoeke Veeninga is journalist en programmamaker. Met dit boek schrijft ze een persoonlijk verhaal over het leven van haar vader in een veranderende wereld. Het boek brengt haar stem en de stem van haar vader tot leven. Zoals Djoeke Veeninga verwoordt:
“Dat was het dan zijn leven. Een leven samengevat in een krantenartikel van precies 300 woorden. Ik wil er graag woorden aan toevoegen. Vooral woorden door hemzelf geschreven.”
Johan Veeninga (1915 – 1966) groeit op in een arbeidersgezin in Haarlem. Hij weet zich, uiteindelijk, op te werken tot adjunct-directeur van uitgeverij Arbeiderspers. Het was een bijzondere tijd waarin Johan opgroeide, de wereld heeft nogal wat ontwikkelingen doorgemaakt.
Hoe Djoeke Veeninga aan haar informatie komt licht ze in een van de volgende hoofdstukken toe:
“Ik bewandel een paar wegen om het levenspad van mijn vader te volgen. De fotoalbums – het zijn er niet heel veel, die oude zwart-witfoto’s, maar hij heeft ze zorgvuldig ingeplakt, en er plaats en jaartal bij gezet. Zijn brieven en zijn geschreven teksten, naargelang we verder in de tijd vorderen worden dat er meer. En er is de boekenkast.”
In de latere hoofdstukken geeft Djoeke Veeninga haar vader inderdaad een eigen stem door zijn brieven en teksten. Deze teksten zijn nogal filosofisch en, voor onze tijd in nogal ouderwets taalgebruik. Niet direct heel makkelijk te lezen, maar wel interessant. Welke keuzes maak je in de tijd net voor de oorlog uitbreekt? Wat heb je over voor je principes? Hoe ontwikkel je je persoonlijk in relaties en op je werk? Welke keuzes maak je? Ik verwachtte een verhaal in romanvorm over het leven van Johan Veeninga, maar het is meer een non-fictie.
Ik vond het best een intiem boek, ik voelde me net een voyeur. Wil ik dit wel lezen? Is het niet te persoonlijk? Vooral de eerste hoofdstukken had ik een soort van schaamte over me dat ik dit boek aan het lezen was. Maar ook later wanneer ze de liefdesbrieven van haar vader publiceert. Er staat weliswaar niet iets oneerbaars in, maar ik vond het nogal privé en niet iets dat je zomaar publiek maakt.
De liefde voor boeken en taal is wel duidelijk zichtbaar in dit boek en vooral in het tweede deel. Het is leuk om te lezen hoe het destijds werkte op een uitgeverij. De conclusies van de manuscripten die Johan Veeninga gelezen heeft, worden een aantal keren aangehaald. Dat vond ik wel leuk om te lezen, het is allemaal veel formeler. Ik vraag me tegelijkertijd af of dit wel zo gepubliceerd mag worden maar dat zal vast wel gezien de tijd die inmiddels verstreken is.
Kortom ik vond het een beetje een moeilijk boek, aan de ene kant erg intiem en persoonlijk en aan de andere kant waren de verwachting anders. Het is geen boek dat bedoeld is voor een groot publiek en dat zal ook niet de bedoeling zijn geweest. Ik heb bewondering voor de kleinere uitgeverijen waar dit soort boeken, boeken die anders zijn, uitgegeven kunnen worden. Wanneer je geïnteresseerd bent in het opgroeien in een tijd die best bijzonder is dan kan ik dit boek aanraden. Het voelt als een heel intieme biografie van iemand die niet heel bekend is. Daarom geef ik 3 sterren aan dit boek.
Wilma
Boekencast
Genre: non-fictie
Uitgever: Uitgeverij Magonia
ISBN: 9789492241870
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Uitgave: september 2025
Bedankt Uitgeverij Magonia voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.
