Met inspecteur Holländska is Mirjam Everhard begonnen met een serie over een Nederlandse politie-inspecteur, Maja Hove, die in Zweden als dus danig werkt. In deel 1 wordt ze op een vermissingszaakzaak gezet van een lokale Sámi vrouw in het Noorden van Zweden. De nasleep van deze zaak blijkt een smokkel van drugs vanuit de Nederlandse Zaanstreek naar Zweden.
Deel 2, Terugblik, begint met Maja die vastbesloten is om verder met haar onderzoek te gaan. Het blijkt dat de daders uit deel 1 niet de hoogste bazen betreffen. Deze zijn buiten schot gebleven. Maja is vastbesloten om achter ze aan te gaan. Als uit telefoongegevens blijkt dat de opdrachtgevers met kengetal 31 bellen, wordt Maja tijdelijk uitgezonden naar Nederland om achter het drugsnetwerk aan te gaan. Het blijkt om heroïne te gaan die al sinds mensenheugenis via de Zaanstreek verhandeld en vervoerd wordt. Het levert mooie beschouwingen op wanneer Maja na vijf jaar Zweden weer terug is in Nederland.
“Dit is typisch Nederland, denkt Maja geamuseerd. De drukte, de regen, lekker bezig zijn met je telefoon en alles om je heen vergeten…. Wat een ongelooflijke drukte en wat een files. Nederland is wel erg klein.”
Het verhaal van Maja wordt af en toe door een hoofdstuk onderbroken waarin een vooralsnog onbekende (vrouw?) in cursief getypte letters haar beklag doet over het politieonderzoek en over Maja in het bijzonder. Maja krijgt ook dreigbrieven dat ze moet stoppen met haar onderzoek. Dat is uiteraard aan dovenmansoren gericht, want Maja gaat onverdroten door met graven en zoeken. Zo komt ze er ook achter dat gokverslaving een belangrijk motief is voor sommige drugscriminelen. De auteur pakt veel onderwerpen op in dit prettig geschreven boek. Het tempo ligt niet hoog. Regelmatig wordt een verhoor abrupt onderbroken voor een pauze. Maar door de andere aanpak van de werkende mensen in Zweden (niet alleen bij de politie werkt dat zo) wordt dat wel uitgelegd. Koffiepauzes en lunches zijn heilig daar. Ik citeer: ‘Er zijn onderzoeken naar gedaan en het blijkt dat mensen die tijdens hun werk regelmatig pauzeren veel productiever zijn dan diegenen die gewoon doorwerken.’
Maar ook bij achtervolgingen gaat de auteur regelmatig in op het gevoel van de politieagente. Dat gaat ten koste van de snelheid. Daar is Everhard niet alleen in. Ook iemand als Dan Brown gaat midden in een achtervolgingsscène bladzijden lang in op een bepaalde fresco als de hoofdpersoon daar langs loopt. Een beetje storend zijn zinnen als: ‘Nog voordat haar hoofd het kussen raakt, slaapt ze al. Ze merkt niet dat er een witte envelop onder haar deur wordt geschoven.’ Of deze: ’Ze heeft niet in de gaten dat iemand haar van afstand volgt.’ En er staan meer van dat soort voorbeelden in het boek. Maar goed, deze zogenaamde perspectief fouten hoort een redacteur eruit te halen.
Naast het politieonderzoek neemt Everhard ruim de tijd om in te gaan op het privéleven van Maja. Vooral wanneer dat gaat over Maja’s problematische liefdesleven levert dat leuke scènes op. Zo staan er heel wat zwoele, betekenisvolle blikken in het boek, niet alleen in de richting van volkomen onschuldige mensen. Op dit soort momenten in de stijl eerder feelgood dan thriller. Het is heerlijk voor de lezer om Maja verliefd te zien worden op personen waarvan de lezer denkt: ‘Nou, nou, meisje, zou je dat nou wel doen? Dat lijkt me niet slim.’ Dan moet ik denken aan een uitspraak van een hoogleraar van mij op de Universiteit die stelde: ‘Een mens is zo intelligent als zijn emoties hem (haar) toestaan.’ Een leuk citaat dat direct betrekking heeft op dit boek.
Samenvattend kan ik zeggen dat Mirjam Everhard een goed boek geschreven heeft, en kom ik uit op 3,5 ster. Ik kijk uit naar het volgende deel.
Roelant
Boekencast
Genre: thriller/politieroman
Uitgever: Godijn Publishing
Aantal pagina’s: 296
Uitvoering: paperback
Uitgifte: oktober 2024
ISBN: 9789464642223
Met dank aan Uitgeverij Godijn Publishing voor dit recensie-exemplaar in ruil voor deze eerlijke recensie.
