Een nieuw boek van Julienne Brouwers is telkens een gebeurtenis om naar uit te kijken. Zij laat haar boeken niet uitgeven bij een bekende uitgeverij, maar doet alles in eigen beheer. Ook het ontwerp van de covers regelt ze helemaal zelf. Rode letters van de titel op een zwarte achtergrond, met in dit geval een goudkleurige strop die van een plek boven (plafond?) naar beneden hangt voor een openstaande deur. Een kale, ongezellige ruimte die niet veel goeds belooft over wat er zich daar heeft afgespeeld. Daarnaast laat ze al haar boeken direct op Kobo plus verschijnen, zodat zij minder last heeft van het feit dat haar boeken niet standaard in elke boekhandel liggen en toch heel toegankelijk zijn voor de lezer. Begin dit jaar, bij het verschijnen van haar boek Koel Water had ik een interview met haar. Via de volgende link kun je dat teruglezen. https://boekenkrant.com/recensie/julienne-brouwers/
Haar thrillers Koel Water en Dubbel bedrog zijn zeer goede boeken (beide met 4 sterren door mij gewaardeerd). Ze begint haar boeken niet met een proloog, maar met een explosieve gebeurtenis, zodat je meteen midden in het verhaal zit. Zo ook in Gouden Kooi, haar vijfde thriller.
De wereld waarin dit boek zich afspeelt, is die van de rijke, Yuppieachtige gezinnen. Drie bevriende echtparen trekken veel met elkaar op. Twee daarvan hebben kinderen en tevens een au-pair. De ik-figuur in dit verhaal is Laurien van Zanten. Zij woont met haar man en drie kinderen (plus nanny) in een grote villa te Wassenaar. In haar luxe leventje lijkt alles perfect. Tot op de dag dat zij van de school een telefoontje krijgt dat haar dochtertje Fleur niet naar school is gebracht door de au-pair.
Politierechercheur Amber de Witt, sinds het vorige deel de vaste politieagent in Brouwers boeken, krijgt deze zaak toegewezen. De nanny is geen Zuid-Amerikaanse of Filipijnse, maar een jonge Deense vrouw. Wanneer Amber in haar leven gaat spitten, blijkt dat daar van alles mis is. Er is sprake van een gewelddadige ex, een opdringerige directeur van het au-pair bureau en een nogal duister escortbedrijf, dat banden met diverse au-pairs blijkt te hebben.
De eerste dode in het boek hangt bungelend aan een touw, waardoor de politie zelfmoord niet uitsluit. Maar wanneer er een tweede slachtoffer aan een touw hangt met dezelfde ingewikkelde knoop om de nek, wordt het duidelijk dat hier sprake is van moord. Maar wat is het motief? Brouwers neemt je aan de hand en laat langzaam maar zeker de barsten zien in de perfecte levens van Laurien en haar vriendengroep. Een vast thema in haar boeken is de promiscuïteit van de personages. Ook in dit boek wordt er niet zo nauw omgegaan met de huwelijkse trouw. Iedereen in het vriendengroepje heeft iets te verbergen, zowel in het heden als uit het verleden. Of zoals Brouwers het zelf zegt, ik citeer:
“Voor de buitenwereld vormden wij allen het perfecte plaatje van zes succesvolle mensen rond de veertig… Maar ik wist inmiddels beter. Onder het oppervlak van designerkleding en dure wijnen school een wespennest aan geheimen en leugens”.
Pas tegen het einde begin je te vermoeden hoe de vork in de steel zit. Dat langzaam aan het licht komen van die geheimen doet Brouwers op uiterst geraffineerde wijze. Aan het slot is er een mooie finale met boten op de plassen. Ook het privé leven van politievrouw Amber de Witt komt regelmatig voorbij. Dat geeft het boek een leuke rode draad waar je in een volgend deel weer op kunt voortborduren. Kortom, genoeg ingrediënten voor een prachtige thriller. Maar waarom heb ik er dan minder van genoten dan de andere boeken van Brouwers? Daar heb ik echt over zitten piekeren. Ik kom dan tot twee beweegredenen. De eerste is dat de passages met de kinderen te talrijk zijn. Dat haalt de vaart uit het verhaal. Brouwers schrijft er zelf over:
”Sommige waarheden waren te zwaar voor kinderschouders.”
Dat klopt zeker, maar dan zou ik de kinderen wat minder op laten voeren in het boek. De tweede en belangrijkste reden is dat er geen sympathie van de hoofdpersonages afstraalt. Daardoor leef je te weinig met hen mee, tenminste dat voelde ik zo. Ik heb het nodig dat ik in een boek dusdanig meeleef met het hoofdpersonage dat ik heel graag wil dat het verhaal goed zal aflopen voor die persoon. Wanneer hun lot mij tamelijk onverschillig laat, verlaagt dat mijn waardering. Mensen die een nannycam installeren om hun au-pair te bespioneren, zijn niet echt mensen waar ik direct sympathie voor heb. Gouden Kooi is een goed boek, maar niet meer dan dat. Drie sterren.
Roelant
Boekencast
Auteur: Julienne Brouwers
Genre: thriller
Uitgever: JB uitgeverij
Aantal pagina’s: 333
ISBN : 9789083381046
Uitgave : paperback
